Niedowład kończyn spowodowany jest najczęściej porażeniem mózgowym bądź też
urazem kręgosłupa. W przypadku wystąpienia tego pierwszego zjawiska, człowiek
już od niemowlęcia oswaja się z myślą, iż nigdy nie będzie tak samo sprawny
jak inni ludzie. Jeżeli natomiast chodzi o urazy kręgosłupa, to powstają one w
wieku nieco późniejszym, a niekiedy nawet u ludzi całkiem już dorosłych.
Zachodzą one na skutek jakiegoś nieszczęśliwego wypadku, jak np. wypadek
samochodowy, wypadek na nartach, niefortunny skok do wody na basenie, upadek z
dużej wysokości, itp. Ludziom takim niejednokrotnie ciężko jest pogodzić się
ze swoim kalectwem, albowiem mają oni możliwość porównania swojej obecnej
sytuacji i ograniczeń z nią się wiążących do sytuacji sprzed wypadku.
Odbierają siebie jako jednostki niepełnowartościowe stanowiące obciążenie dla
innych. Często też są święcie przekonani, iż nic dobrego już ich nie spotka,
dlatego też zamykają się w sobie i zupełnie odcinają się od świata
zewnętrznego. W takich momentach najważniejsze jest wsparcie rodziny i
najbliższych przyjaciół, którzy powinni przekonać chorego, że w dalszym ciągu
jest on tym samym człowiekiem, którym był jeszcze do niedawna, a jego kalectwo z
pewnością w pewnym stopniu zmieni jego życie, ale to nie oznacza, że nie będzie
mógł on być człowiekiem aktywnym towarzysko, zawodowo i fizycznie.